Waar vind je dit dier?
Je vindt deze roggen terug op zanderige of modderige bodems, op een diepte van 9 tot 100 meter. Ze woelen met het grootste gemak de zeebodem om. Dankzij hun beige, korrelig vel kunnen ze helemaal verdwijnen in het zand.
Hoe herken je dit dier?
- Het lijkt alsof de gitaarrog een combinatie is van twee vissen: vooraan een rog en achteraan een haai.
- Het Glaucostegus-geslacht is te herkennen aan een afgeplat lichaam en rugvinnen die achter de buikvinnen liggen. De staart is asymmetrisch en heeft geen onderste lob. Deze roggen meten gemiddeld 1,5 meter, maar ook 2 meter is mogelijk.
- Met zijn langgerekte lichaam en zijn manier van bewegen zoals een haai onderscheidt de zwartkin-gitaarrog (Rhinobatus cemiculus) zich van zijn kameraad-stekelroggen in het aanraakbassin en ook van de mantarog in het bassin van de volle zee; deze laatste twee soorten gebruiken hun borstvinnen om zich te verplaatsen.
Wat maakt dit dier bijzonder?
De zwartkin-gitaarrog is ovovivipaar. Het vrouwtje draagt 1 tot 2 keer per jaar 4 tot 6 embryo's.
Bedreiging en beschermingsmaatregel
- CR - ernstig bedreigd (kritiek) en de aantallen blijven afnemen.
- De handel in deze vis is gereglementeerd door CITES en is in een aantal landen zelfs opgeschort.
- In het Nationaal Park Banc d'Arguin mogen alleen traditionele inheemse vissers op deze rog jagen.
- De zwartkin-gitaarrog staat op de rode lijst van de IUCN omdat hij bedreigd wordt door overbevissing en door de verslechtering van zijn habitat. Deze rog plant zich bovendien niet erg snel voort, waardoor de bedreiging toeneemt en nog zwaarder gaat wegen op de soort.
Er zitten ook andere roggen in het bassin van de volle zee: de mantarog, duivelsroggen en gevlekte adelaarsroggen.
Geboortes
- Het mannetje en de drie vrouwtjes - allemaal een tiental jaren oud - die aan de oorsprong liggen van deze geboortes, zijn opgegroeid in Nausicaá en hebben zich al voortgeplant. Sinds 2009 zijn er 50 gitaarroggen geboren. Die kleine gitaarroggen worden binnen een paar maanden overgebracht naar een partnerstructuur. Deze geboortes kaderen inderdaad in een Europees instandhoudingsprogramma dat een EEP gaat worden, onder leiding van Nausicaá.
- De geboortes worden geregistreerd in een bestand en het is de taak van de coördinator om voor deze jonge roggen een plek te vinden die gunstig is voor een genetische vermenging, een absolute voorwaarde voor het behoud van een gezonde populatie.
- Het succes en de opvolging van de voortplanting in aquariums verbeteren onze kennis van de dieren, met name door echografieën van de zwangere vrouwtjes om de embryonale ontwikkeling te observeren. Deze kennis over de vruchtbaarheid van die soorten draagt bij tot hun instandhouding in het wild.
